une ti e tetori
I shkundëm tetorit tërë ato gjethe nga degët
Thellësinë e mesnatës
Varrosnim me to
Kujtonim se ndërruam emrat tanë me vjeshtën
Kujtuam po jo
Prapa nesh
Dhe gjurmët
Dhe emrat
Dhe gjethet
Fshinte punëtori rrugor
Nga ne të drejtuara ishin
Dhe shekujt
Dhe vitet
Dhe netët
Dhe puthja e përgjakur
Në tetor
Papritmas para nesh
Humbën copëra imazhesh të shkelura
Ca ëndrra
Ca fjalë
Një mall që vdiq kaherë
Shihnim si iknin me rërën
Dhe gjurmët
Dhe vjeshta
Dhe gjethet
Dhe emrat e përzier
DIKUR
Ajo prêt vdekjen e gladiatorit
prêt zbrazjen e amfiteatrit
nga spektatoret e fishkur si shpuze
dhe ngadale zbret shkalleve
me duar te perplasura
kerrusur ngadale ne arene
per t’i puthur dy buze
Keshtu dashuronin mbretereshat dikur…
dikur mbreteresha ime …dikur
une mbreterise sate
Qe sonte i kam shpallur lufte
…dhe gladiator…
nuk mund te behem
jo kurre
***
Ka kohe qe s’kam verejtur
asnje varg te shkruar ne dhimbjen tende
cdo hapesire eshte leruar per t’u mbjelle
fara e fares tende
Po pikon streha e vdekjes ngadalshem
syte s’po na teren
perplot endrra ishim e cok ta bejme zgjenderr
si dikur
Te krisurit po kerkojne ne diten e shtate te vdekjes hallallin
fara jote po endet si ylber perendimi
njezet fqinj po pyesin per ty
pse nuk e ngrisim telefonin
per ty shtrat i lindjes
PLAÇKE DASHURISHTE
Kur më marrin kryeengjujt kryeshenjtët me shenjtore
Bëja llafin çmendurak mespërmes kryeqytetit
Si më zinin pakës vend si më ulnin afër mbretit
Si më shtronin në dorë të Zotit ikja prap në çmenduri
Pështymën hidhja para vetes fjalën tjetër kush je ti
Rrallë-rrallë lëshonte lotin po përgjigje kurrë nuk dha
Shembi muret e hakmarrjes tjetër shteg më kurrë nuk pa
Kur më shihte të xhindosur në kulmar të dashurisë
Se si ikte kjo hijenë nga unë mbret i varfërisë
Shkulte leshrat leshterikët hypte lartë në tribunë
Unë më kot i veja pas me inat e me përdhunë
Desh të thoshte qindra herë, atë fjalë që ia mallkoja
Mijëra herë kafshova buzët s’kish minutë që s’ia kërkoja
S’ishte bota e asaj s’dinte gjuhën e lanetit
natë për natë ndërronte shtratin të lakejit me të mbretit
Rrinte preras e shkoqitur buzë shkallës së tradhtisë
thurte gjatë gjatë gjate një gërshet të miturisë
Dhe pastaj ç’më humbte sysh nëpër kohën ëndërrishte
thithte ujët e një buze të gjejë plaçkën dashurishte
Ujem
Kam vdekur për dashurinë
Që të mbetem gjallë
Për kripën e gurit
Galuc maje plepash
Kam hequr teshat e trupit tim
Atëherë kur shiu përshkonte damarët e mi
Bark i plasur
Kafshova thinin e gjarpërit
Kur ma pështyen plagën
Motit të përdalë
Gjëmëzeza e motmoteve te vyshkur
Çkurorëzova mallet e veja
Për jargët e fshehura
Që ruanin ne fsheje
Kafkat e thyera
Kam përpirë jargët
Që të mos shuhet tymi i flakës
Nëpër zorrët e trupit tim
Zë i pëlcitur i ashtit
Gjithçka kam bërë
Veteveten e shava
Zoti ma ktheu shpinën
Gur paluajtur nga vendi
ËNDËRRISHTE
Se nga i bie fundërrinës së kujtimit tonë motak
Engjëllor më kall tek buzët tek këta sy të zi lotak
Se nga vije hije- hije ëndërrishtes mu ai rremb
Më përplas në ngjyrë të dhimbjes më ngre lartë edhe më shemb
Shkel përrallshëm përmbi ballë më rrin shlirshëm përmbi erë
Rremb i flokut të palarë si ma gjen të shkretën derë
Vije dehur në mes gjinjësh dhe më deh mua më fort
Si u dashka që të humbem dhe të gjendem prap o Zot
Si më zhvesh në mes të dimrit dhe më vesh në pikë të vapës
Si më ndez në fushkë të zemrës merr më shuan n’dritë të flakës
Më mban peng hi të gjallë peng të gjallë sa kaq të lirë
Tej-përtej ku s’ka më fjalë s’ka më puthje lamtunirë
Më tjerr zërin më herrë sytë më lidh çapet gjithandej
Ç’do që më ulesh rëndë në grykë sa më vije të shpërthej
Më troket këtu përbrenda më troket troket troket
Më gris heshtjen e palarë më gris zërin më thërret
Tri Prishtina
Kërkoi mituraken e vrarë në mes te tri Prishtinave
S’e njihte as në tempullin e rrënuar
As në atë të rrëzuar
Lutej apo falej mbrëmjeëve fshehurazi
Ajo fikane sysh
E mençura e çmendura lolo
Nga varret shkoi
Varre gjet
Varre në tri Prishtinat
Po si të zhvarrosej njeriu I shkuar në parajsë
Tri herë iu fanit në formë të puthjes
U rrua u krua atë ditë dhe s’foli me njeri
Tri herë iu fanit në formë të kafshimit
Diçka si farfurimë
Diçka si engjëll
Diçka si Zot
Erdhe në radhë ti
Erdhe në radhë ti
Dhe mua më lejuan të flas
Ka flokë pisë të zi
Barleti në ballin e saj mund të shkruante
Shqip vita et gestis
Shtrova dorën mbi të
Ia largova balluket
E tërë turma u çmend
Kur erdha në radhë unë
Ty të lejuan të bëlbëzosh
Qemë më të mirët kur marulit ia ia morëm
E prapë ia dhamë ngjyrën e zërin e vargut
Dhe prap prisnim në radhë
Për t’ia sharë njerëzimit ligjet
E tërë turma çmendej
O çfarë çmendje e hijshme ujanë
KTHIMI
Ti erdhe kur shkuan te gjitha
edhe poezia
dhe fole me sy
Dhembsur degjoje
dhe dhembsur qeshje
Ti erdhe per te prishur cdo gje
edhe poezine
C’tu desh te vije per te nxjerre kokat
te gjitha nga filimi
E ZBEHUR
Ti je copë ylberi e pangjyre
E bradhë ose e zezë
Kaq e patravajë
Mjaft po bie shi sot
Mjaft ra dje
Po te pres copë ylberi e pangjyrë
Të fanitesh
Të dalësh nga asgjëja
Po më bën trak deri në thembër
Dhe nuk po e ndjej
Nuk jam i dehur
Jam duke pritur ylberin
Dhe një tjetër copë ylberi të pangjyrë
