Pazari

 

-Po pati një çmim,
çmimin ku e mban?
Dhe po pati çmim,
sa e ka tamam?

-Ore shok, o mik,
mbaje pak radhën.
Për cilin artikull
pikërisht e ke fjalën?

Prodhimet vendore
i ke në pazar,
lakër e patate
të klasit të parë.

-S’të pyes për çmimet
anekënd pazarit,
as për ujem gruri
në kosh të hambarit.

Në ka çmim atdheu,
çmimin ku e mban,
dhe po pati çmim,
sa e ka tamam?

-Eh, more lum miku,
tash i re ku duhet,
çmimi i atdheut
dihet po nuk shkruhet.

Advertisements

Vargje me mjegull

Kur bije mjegulla në qytet
unë me babin dalim prore
të bëjmë xhiro t’njëjtit shteg,
të njëjtës anë në shëtitore.

Pas çdo hapi e kthej kokën
edhe pse gjithçka është n’rregull,
babit edhe më ia shtrëngoj dorën
se ujku është përherë në mjegull.

Matanë sheshit një makinë
me xhama më të zi se korbi,
nis pak era fëshfërinë
dhe më ftohtë nis bëhet moti.

Shpejtë ndërron idenë babai
marrim kthesën për në shpi,
i biem shkurt përmes banesash
t’mos ndeshemi në xhip të zi.

Televizorin kur shikon
i zien koka, i merr flakë,
gjatë, gjatë rri e mendon
kur mbarojnë lajmet në darkë.

Çfarë sikleti ka im at
nga mesnata në agim,
sa herë merr telefonatë
nga dikush kaq “anonim”?

S’është shantazh, por mund të jetë
është kërcënim prej “anonimi”,
ky kërcënim që s’e lë të qetë
as kur motet bëjnë ndërrimin.

Kalojnë ditët me ngadalë
dhe më i egër bëhet janari
më nuk është si më parë,
veç me data- kalendari.

Na qetëson me fjalë babai:
-Do të shkrijë gjithçka sivjet,
kërcënimet nga “i madhi”
më s’do të kenë efekt.

Burim Bardhit

(Poetit Abdullah Thaçit)

Me “Lumin e dritës”, lozonjaren valë,
pranove të bëhesh pak edhe Lumbardh.

Ah, dhe pak si fshehur, sikur në vegim,
shkove pive ujë mu në atë Burim.

Fshehtas bregut, Drinit, ia vidhje stërkalat.
po kurrë, kurrë Lumbardhit, s’ia ndalje pulëbardhat.

Trenin e ngarkove në vagonë përplot,
të shpërndaje dritë- dashuri në botë.

Tek prisje Ylberin nën mrizin e madh,
vizatove ëndrrën pa brushë, veç me fjalë.

Trohet kur po mblidhje n’Piknikun poetik
ti e pate ditur se ke mund ta kesh mik.

“Anës Drinit” – the- kam parë shumë vegime,
po sikur të nënës, kësaj Kosovës sime.

“Ani, Kosovë, ani”, Ani, Kosovë, ani”,
veç me lotin tënd mbushet oqeani.

“Mes dy dashurish” u rrite dhe ti
një, afër Shqipërisë, tjetra në Shqipëri.

Tash “Vjershat hutaqe” udhëtojnë pa ty
për të hapur dyer dhe me shtatë palë dry’.

“Porta e kufirit’’- s’do ketë kufitar
do jetë veç kalim për secilin shqiptar.

“Një mal me këngë” na dhe nga Mjaltishta
Burim Bardhi i kohës, ti- rrapi nga ahishta.

Veterani

Pi ilaçet në mëngjes
del në rrugë të mbledhë kanaqe,
shpesh në shpinë bart nga një thes
veteran në luftë, e n’paqe.

Kontejnerët e qytetit
n’istikame nis i kthehen,
herë luftar, herë komandant,
I vetëm e fillon betejën.

Nga pusia veç një mace
i bën ballë sulmit të parë,
e më pas dhe një maçorr
me një artileri të rrallë.

Po shumë shpejt mbaron beteja
armëpushimi shpejt arrin,
veteranit plagë e vogël
në dorën e djathtë i rrin.

Matanë rrugës “komandantët”
listat i diskutojnë me kafe,
veterani nuk çan kokën
ditën ai s’e humb me llafe.

Dhe kështu ndër istikame
nga beteja në betejë,
në shtëpi ai kthehet n’mbrëmje
si dikur në epope.

Edhe lajmet kur përcjell
pezmin, jo, ai nuk e ndryn,
por s’kupton si fryhen listat
si lumenjtë n’më t’keqen stinë.

S’e kupton si shitet fytyra
për një pension jetik,
si i ndërrojnë kaq shumë ngjyra
“komandantët heroikë”.

Nëpër Kosovë

Ah, të bënë dhe frankofone,
edhe ashtu shtireshin “francezë”.
Për të marrë ca medalione,
mund të shpallen dhe nepalezë.

***

Krejt në hall me shqiptarë;
të gjithë duan t’jenë të parë,
veç i parë, dhe jo ndryshe,
qoftë dhe me bythë lakuriqe.

***

Iku festë e pavarësisë,
disa thanë:- Jo, e flamurit.
Nejse, fillon festë e pasurisë
për të gjithë të deleguarit.