NË VEND TË URIMIT

Kemi mundur të jetojmë edhe si uragan,
por kjo do të ishte diçka e shkurtër,
e paktë,
e pamjaftueshme në krahasim me qetësinë e gjatë,
e shumtë dhe e vetëmjaftueshme për ne.

Advertisements

Jeta

Ulje dhe zbritje çmimesh është jeta
Ndonjëherë edhe vajtje në banjo ëmbëlsisht,
Një foto pranë ujit dhe tryeza e shtruar
Me një buzëqeshje detyrimisht.

Të tjera radhë nuk hynë këtu
Ato s’i bëjmë për të tjerë,
Se janë provime ku biem kuturu
Dhe po i prekëm pak lëshojnë erë.

Tutkuni i Urukut

Mos e humb ditën me barin e përjetësisë,
Lindja një ditë do të luftojë me Perëndimin
me që Perëndimi po lufton me Lindjen.
Pse nuk e di ç’është vdekja?
Zgjidhe ushkurin dhe vdis
ti gjysmëkafshë e stepës
dhe ktheja Urukut qetësinë.
Ti… ti s’je për asfalt.

Vargje me mjegull

Kur bije mjegulla në qytet
unë me babin dalim prore
të bëjmë xhiro t’njëjtit shteg,
të njëjtës anë në shëtitore.

Pas çdo hapi e kthej kokën
edhe pse gjithçka është n’rregull,
babit edhe më ia shtrëngoj dorën
se ujku është përherë në mjegull.

Matanë sheshit një makinë
me xhama më të zi se korbi,
nis pak era fëshfërinë
dhe më ftohtë nis bëhet moti.

Shpejtë ndërron idenë babai
marrim kthesën për në shpi,
i biem shkurt përmes banesash
t’mos ndeshemi në xhip të zi.

Televizorin kur shikon
i zien koka, i merr flakë,
gjatë, gjatë rri e mendon
kur mbarojnë lajmet në darkë.

Çfarë sikleti ka im at
nga mesnata në agim,
sa herë merr telefonatë
nga dikush kaq “anonim”?

S’është shantazh, por mund të jetë
është kërcënim prej “anonimi”,
ky kërcënim që s’e lë të qetë
as kur motet bëjnë ndërrimin.

Kalojnë ditët me ngadalë
dhe më i egër bëhet janari
më nuk është si më parë,
veç me data- kalendari.

Na qetëson me fjalë babai:
-Do të shkrijë gjithçka sivjet,
kërcënimet nga “i madhi”
më s’do të kenë efekt.

Pushtetari

Sa mori pushtetin
shokët i harroi,
mik veç interesin
ai konsideroi.

-Mos, i thanë shokët,
mos vepro kështu,
shokët nuk largohen
ashtu kuturu.

Qeshi pushtetari,
qeshi edhe qeshi:
-S’e dini pse luga
e di çka ka vegshi.

Burim Bardhit

(Poetit Abdullah Thaçit)

Me “Lumin e dritës”, lozonjaren valë,
pranove të bëhesh pak edhe Lumbardh.

Ah, dhe pak si fshehur, sikur në vegim,
shkove pive ujë mu në atë Burim.

Fshehtas bregut, Drinit, ia vidhje stërkalat.
po kurrë, kurrë Lumbardhit, s’ia ndalje pulëbardhat.

Trenin e ngarkove në vagonë përplot,
të shpërndaje dritë- dashuri në botë.

Tek prisje Ylberin nën mrizin e madh,
vizatove ëndrrën pa brushë, veç me fjalë.

Trohet kur po mblidhje n’Piknikun poetik
ti e pate ditur se ke mund ta kesh mik.

“Anës Drinit” – the- kam parë shumë vegime,
po sikur të nënës, kësaj Kosovës sime.

“Ani, Kosovë, ani”, Ani, Kosovë, ani”,
veç me lotin tënd mbushet oqeani.

“Mes dy dashurish” u rrite dhe ti
një, afër Shqipërisë, tjetra në Shqipëri.

Tash “Vjershat hutaqe” udhëtojnë pa ty
për të hapur dyer dhe me shtatë palë dry’.

“Porta e kufirit’’- s’do ketë kufitar
do jetë veç kalim për secilin shqiptar.

“Një mal me këngë” na dhe nga Mjaltishta
Burim Bardhi i kohës, ti- rrapi nga ahishta.