Dreka Solemne

Vetat : Gjyshja, Arbi, Nëna, Vjosa, Orgesi, daja
(Gjyshja përfundon bisedën në telefonin mobil. Bashkon duart në shenjë gëzimi dhe i drejtohet nipit i cili është duke i bërë detyrat në tavolinën e kuzhinës.)
Gjyshja: Arb, shpejt merre një laps dhe një fletore.
Nipi: Pse gjyshe, çfarë u bë?
Gjyshja: Asgjë shpirti i gjyshes. Do të marrim një specialitet nga ky emision në televizor që më pëlqen shumë. Hmmm, sa mirë që i përgatisin gjellët!
Nipi: Gjyshe, po pse pikërisht do ta bësh këtë specialitet, a mos ke parë ndonjë ëndërr ti?
Gjyshja: Ëndërr shihje ti mbrëmë seeee, tamam si ai djali në në filmin “ Beni ecën vetë” i thoshe dikujt ik, ik..ik , po kujt i thoshe ik, nuk e kuptova dot! (Qesh).
Nipi: Ti më mirë të ishe gjyshe e përrallave se sa të ishe gjyshja ime.
( pas pak) Gjyshe po gjellët tua t’i pëlqejnë të gjithë, bile edhe nëna , kudo që shkojmë u thotë të tjerëve,(ndryshon zërin) ’’Unë nuk ha gjithkund , unë ha vetëm gjellët e nënës sime”.
Gjyshja: Epo, sot do të jemi pak më të veçantë. Sapo më telefonoi daja. E paska dhënë provimin e diplomës… Me këtë rast dua që së bashku me ty t’ia përgatisim një gjellë të mirë. Se, atij i pëlqejnë të gjitha gjellët që ia përgatis unë, por sot dua bashkë me ty ta befasojmë. Hë, A do të më ndihmosh?
(Arbi nga gëzimi hedh poshtë tavolinës librin dhe fletoret. Ngatërrohet të gjejë fletoren, pastaj mezi e gjen edhe lapsin. Ulen të dy pranë televizorit. Gjyshja vendos syzet dhe bëhet sy e vesh së bashku me nipin).
Gjyshja: Ah, sa mirë! ( pasi rehatohet pak, pyet nipin). Mirë, do të marrim këtë me qofte. A jemi gati?
(Nipi, duke mos e pasur mendja tek gjyshja se është duke mprehur lapsin , tund kokën në shenjë pohimi). Ashtu pra! Shënoje! Gjysmë kilogrami mish i bluar .
Nipi: (Duke shkruar) Gjyyysmë kg miiish. (Arbi ngre kokën lart dhe si me habi pyet) Gjyshe a ke mish në frigorifer?
Gjyshja: ( Duke tundur kokën) Kemi, kemi, po ti shënoji me kujdes çfarëdo që të them unë.
Nipi: Mos ke merak gjyshe. Gjithmonë unë marr pesë kur kemi diktim.
Gjyshja: Dy thelpinj diktim.
Nipi: (Përsërit atë që shkruan në fletoren e tij.) Dy thelpinj diiii-ktiiiim.
Gjyshja: Dy lugë kos…
Nipi: Dy luuugëë ooos
Gjyshja: Një lugë kripë e gjellës…
Nipi: Një lugë gjellë.
Gjyshja: Një filxhan oriz… të përzihen mirë.
Nipi: Ani gjyshe, se i përziej unë, veç sa t’i shkruaj. Mos ke merak ti.
( Bie zilja e derës. Gjyshja heq syzet i lë mbi tavolinë dhe niset për a hapur derën).
Gjyshja: Arbi shiko, shiko se kush na kanë ardhur për drekë, duhet t’i trefishojmë shifrat. Shkruaji mirë! Oh, qenka nëna jote me dy pëllumbat e mi! Po hyni, hyni brenda më shpejt se nuk na premton koha.
Vjosa dhe Orgesi: (Përshëndesin gjyshen të gëzuar) Mirëdita gjyshe! (Vrapojnë për ta përqafuar.)
Gjyshja: Mirë se erdhët , pëllumbat e gjyshes!
Nëna: Ou! Po çfarë jeni duke na përgatitur sot ju të dy? (Nëna largohet nga kuzhina për të parë se çfarë po bëhet)
Arbi: Nënë, unë po i ndihmoj gjyshes për ta përgatitur drekën. Një drekë solemne me rastin e diplomimit të dajës.
(Nëna qesh.)
Gjyshja: Uluni, uluni! Mos e pengoni Arbin se jemi duke shkruar recetën nga televizori.
Nëna: Sa shumë qenke e gëzuar sot.
Gjyshja: S’po mund ta përmbledh dot vetveten. Mezi pres të më vijë në shtëpi. Arbi, mbarove ti me recetën?
Arbi: Po gjyshe të gjitha siç më ke porositur.
Gjyshja: E shumë mirë. Tani eja me mua në kuzhinë të më ndihmosh që ta bëjmë gati sa më shpejtë, daja veç sa nuk ka ardhur. (Arbi shkon në kuzhinë) E ju të tjerët mos u mërzitni, tani vijmë ne.
Nëna: Sa mirë që vëllai im më në fund paska diplomuar!
Gjyshja: Pse mendove se do t’i zgjaste punët sikur ti me vite të tëra?
Nëna: (Nëna qesh) Tani dua që ta gjej një nuse edhe…
(Në atë moment hyn Arbi me përparësen e vënë të gjyshes).
Vjosa: O kuzhinieri i vogël, ke kontrolluar në çantën time dhe paske ardhur këtu te gjyshja?! Po, mirë! Do të ta tregoj qefin kur të kthehemi në shtëpi. Por, aman mos na lërë pa drekë.
(Arbi siç ka në dorë një lugë të drunjtë e godet Vjosën lehtas në kokë vjedhurazi dhe ik sërish në kuzhinë, pas tij del edhe gjyshja. Dëgjohet zilja e derës)
Arbi : Më duket se është daja. (Shkon me vrap për ta hapur derën. Daja me një çantë në krah hyn i qeshur). E dajë urime! Se na tregoi gjyshja që paske diplomuar.
Daja: Ihhh! Sa më kanë lodhur profesorët. Jo kjo pse, po kjo pse? Thua që të gjitha paratë do t’ua marrë unë!
Nëna: Eeee urime, urime! Tani je një ekonomist prej vërteti.
Daja: Faleminderit motër, faleminderit Vjosa. Po gjyshja ku qenka?
( I drejtohet Vjosës).
Nëna: Ulu, ulu se tani vijnë, sa të mbarojnë së përgatituri drekën!
Daja: Ja sa ta takoj dhe po kthehem.
Vjosa: Nënë, a do t’ia tregosh qefin Arbit , edhe sot në mëngjes ma kishte kontrolluar çantën.
Nëna: Mirë se do t’i tregoj babait. Ti e din mirë se sa ia ka frikën atij.
(Hyn daja me Arbin)
Arbi: Do të ma blesh tani biçikletën pasi diplomove?
Daja: Do të hamë drekë e pastaj shohim e bëjmë?
Gjyshja: Ja edhe dreka ! Do t’i lëpini edhe gishtat se janë bërë këto qofte shumë të shijshme.
(Vjosa dhe nëna i ndihmojnë gjyshes për ta shtruar drekën.)
Arbi:Daje do të ma blesh apo jo biçikletën?
Daja: Të thash Arbi se do të drekojmë e pastaj…
Gjyshja: Ani, uluni të gjithë se do të drekojmë!
Daja:Ou! Po kjo na qenka drekë mbretërore me të gjitha këto specialitete!
Gjyshja: Dua që ti ta provosh i pari dhe të na thuash se ne dimë të bëjmë gjëra të mrekullueshme.
Daja : (Daja merr një qofte me pirun dhe e fut në gojë)
Po nuk e di… duket se është specialitet, sepse paska shume spec.
Gjyshja : E tjetër…?
Daja: Po një spec solemn.
Gjyshja: Ehe, po diçka tjetër?
Daja: Nënë , kësi specialiteti nuk paskam ngrënë kurrë.
Arbi: E, mor dajë edhe nuk po do me ma ble biçikletën a ?A po e sheh se çfarë gjelle të kemi bërë?
Daja: Po e shoh, po e shoh. Besa edhe po e shoh edhe po e shijoj.
Orges edhe ti Vjosa a nuk po keni dëshirë ta shijoni drekën e këtyre dy gjellbërësve. Vjosa. Këto qenkan qofte shumë të ëmbla. Sikur t’u ketë hedhur dikush sheqer.
(Arbi largohet nga tavolina. Gjyshja shikon Arbin , pastaj merr një qofte dhe e provon vet.)
Gjyshja: Mjera unë! Paskemi ngatërruar kripën me sheqerin. Arbi çfarë ke hedhur në mishin e bluar, kripë apo sheqer?
Arbi: (Arbi nxjerr recetën për të lexuar ). Në letër kam hedhur kripë , a në kuzhinë nuk e di a ka qenë kripë apo sheqer.
Daja: E kalaveshi dajës. Tash daja do t’ju nxjerr të gjithëve në foto me drekë solemne dhe solemnisht do të shkojmë të hamë drekë në restorant.
E ty Arb, biçikletën me ndonjë drekë tjetër solemne.

Published in: on Korrik 25, 2008 at 9:05 pm  Komente (13)  
Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.