une ti e tetori

I shkundëm tetorit tërë ato gjethe nga degët
Thellësinë e mesnatës
Varrosnim me to
Kujtonim se ndërruam emrat tanë me vjeshtën
Kujtuam po jo

Prapa nesh
Dhe gjurmët
Dhe emrat
Dhe gjethet
Fshinte punëtori rrugor

Nga ne të drejtuara ishin
Dhe shekujt
Dhe vitet
Dhe netët
Dhe puthja e përgjakur
Në tetor

Papritmas para nesh
Humbën copëra imazhesh të shkelura
Ca ëndrra
Ca fjalë
Një mall që vdiq kaherë

Shihnim si iknin me rërën
Dhe gjurmët
Dhe vjeshta
Dhe gjethet
Dhe emrat e përzier

dikur

Ajo prêt vdekjen e gladiatorit

arenave te pergjakura

prêt zbrazjen e amfiteatrit
nga spektatoret e fishkur si shpuze

dhe ngadale zbret shkalleve
me duar te perplasura

kerrusur ngadale ne arene
per t’i puthur dy buze

Keshtu dashuronin mbretereshat dikur…
dikur mbreteresha ime …dikur

une mbreterise sate
Qe sonte i kam shpallur lufte

…dhe gladiator…
nuk mund te behem
jo kurre

***

Ka kohe qe s’kam verejtur
asnje varg te shkruar ne dhimbjen tende
cdo hapesire eshte leruar per t’u mbjelle
fara e fares tende
Po pikon streha e vdekjes ngadalshem
syte s’po na teren
perplot endrra ishim e cok ta bejme zgjenderr
si dikur
Te krisurit po kerkojne ne diten e shtate te vdekjes hallallin
fara jote po endet si ylber perendimi
njezet fqinj po pyesin per ty
pse nuk e ngrisim telefonin
per ty shtrat i lindjes

plaçkë dashurishte

Kur më marrin kryeengjujt kryeshenjtët me shenjtore

Hidhja emrin rropullimë si një zar nëpër faltore

Bëja llafin çmendurak mespërmes kryeqytetit
Si më zinin pakës vend si më ulnin afër mbretit

Si më shtronin në dorë të Zotit ikja prap në çmenduri
Pështymën hidhja para vetes fjalën tjetër kush je ti

Rrallë-rrallë lëshonte lotin po përgjigje kurrë nuk dha
Shembi muret e hakmarrjes tjetër shteg më kurrë nuk pa

Kur më shihte të xhindosur në kulmar të dashurisë
Se si ikte kjo hijenë nga unë mbret i varfërisë

Shkulte leshrat leshterikët hypte lartë në tribunë
Unë më kot i veja pas me inat e me përdhunë

Desh të thoshte qindra herë, atë fjalë që ia mallkoja
Mijëra herë kafshova buzët s’kish minutë që s’ia kërkoja

S’ishte bota e asaj s’dinte gjuhën e lanetit
natë për natë ndërronte shtratin të lakejit me të mbretit

Rrinte preras e shkoqitur buzë shkallës së tradhtisë
thurte gjatë gjatë gjate një gërshet të miturisë

Dhe pastaj ç’më humbte sysh nëpër kohën ëndërrishte
thithte ujët e një buze të gjejë plaçkën dashurishte

ujem

Kam vdekur për dashurinë
Që të mbetem gjallë
Për kripën e gurit

Galuc maje plepash

Kam hequr teshat e trupit tim
Atëherë kur shiu përshkonte damarët e mi

Bark i plasur

Kafshova thinin e gjarpërit
Kur ma pështyen plagën
Motit të përdalë

Gjëmëzeza e motmoteve te vyshkur

Çkurorëzova mallet e veja
Për jargët e fshehura
Që ruanin ne fsheje

Kafkat e thyera

Kam përpirë jargët
Që të mos shuhet tymi i flakës
Nëpër zorrët e trupit tim

Zë i pëlcitur i ashtit

Gjithçka kam bërë
Veteveten e shava
Zoti ma ktheu shpinën

Gur i paluajtur nga vendi

ëndërrishte

Se nga i bie fundërrinës së kujtimit tonë motak
Engjëllor më kall tek buzët tek këta sy të zi lotak

Se nga vije hije- hije ëndërrishtes mu ai rremb
Më përplas në ngjyrë të dhimbjes më ngre lartë edhe më shemb

Shkel përrallshëm përmbi ballë më rrin shlirshëm përmbi erë
Rremb i flokut të palarë si ma gjen të shkretën derë

Vije dehur në mes gjinjësh dhe më deh mua më fort
Si u dashka që të humbem dhe të gjendem prap o Zot

Si më zhvesh në mes të dimrit dhe më vesh në pikë të vapës
Si më ndez në fushkë të zemrës merr më shuan n’dritë të flakës

Më mban peng hi të gjallë peng të gjallë sa kaq të lirë
Tej-përtej ku s’ka më fjalë s’ka më puthje lamtunirë

Më tjerr zërin më herrë sytë më lidh çapet gjithandej
Ç’do që më ulesh rëndë në grykë sa më vije të shpërthej

Më troket këtu përbrenda më troket troket troket
Më gris heshtjen e palarë më gris zërin më thërret

tri prishtina

Kërkoi mituraken e vrarë në mes te tri Prishtinave
S’e njihte as në tempullin e rrënuar
As në atë të rrëzuar

Lutej apo falej mbrëmjeëve fshehurazi
Ajo fikane sysh
E mençura e çmendura lolo

Nga varret shkoi
Varre gjet
Varre në tri Prishtinat

Po si të zhvarrosej njeriu I shkuar në parajsë

Tri herë iu fanit në formë të puthjes
U rrua u krua atë ditë dhe s’foli me njeri

Tri herë iu fanit në formë të kafshimit
Diçka si farfurimë
Diçka si engjëll
Diçka si Zot

Erdhe në radhë ti

Erdhe në radhë ti

Dhe mua më lejuan të flas

Ka flokë pisë të zi
Barleti në ballin e saj mund të shkruante
Shqip vita et gestis
Shtrova dorën mbi të
Ia largova balluket
E tërë turma u çmend

Kur erdha në radhë unë
Ty të lejuan të bëlbëzosh

Qemë më të mirët kur marulit ia ia morëm
E prapë ia dhamë ngjyrën e zërin e vargut
Dhe prap prisnim në radhë
Për t’ia sharë njerëzimit ligjet
E tërë turma çmendej

O çfarë çmendje e hijshme ujanë

kthimi

Ti erdhe kur shkuan te gjitha
edhe poezia
dhe fole me sy

Dhembsur degjoje
dhe dhembsur qeshje

Ti erdhe per te prishur cdo gje
edhe poezine

C’tu desh te vije per te nxjerre kokat
te gjitha nga filimi

E ZBEHUR

Ti je copë ylberi e pangjyre
E bradhë ose e zezë
Kaq e patravajë
Mjaft po bie shi sot
Mjaft ra dje

Po te pres copë ylberi e pangjyrë
Të fanitesh
Të dalësh nga asgjëja

Po më bën trak deri në thembër
Dhe nuk po e ndjej

Nuk jam i dehur
Jam duke pritur ylberin
Dhe një tjetër copë ylberi të pangjyrë